Geplaatst in column

Eérlijk duurt het langst!

nee

Ik hou van eten. Daar maak ik geen geheim van.
En ik eet niet alleen zoals heel veel mensen alleen uitsluitend uit praktische overweging omdat ik honger heb.
Nee, ik vind het naast de nuttige brandstof voor m’n lichaam vooral ook heel gezellig.
Zo kan ik een extreem gelukzalig gevoel krijgen van een bord stamppot met worst of een lekkere ovenschotel.
En zeg nou zelf, koffie mét een koekje is toch veel gezelliger dan zónder?
Je zou het bijna een hobby van me kunnen noemen. Met een akelige consequentie . Dat wél.
Want van hobby’s als computerspelletjes spelen, extreem sporten of legpuzzels maken krijg je geen stevige dijen en een onderkin.
Maar hoe ik ook mijn best doe, van al die dingen word ik niet echt blij. Van gezellig eten destemeer.
Dus neem ik die dikke dijen en die onderkin op de koop toe.
Maar dat mijn hobby, buiten die dikke dijen nog meer consequenties heeft werd me laatst pijnlijk duidelijk, toen ik voor
een kijkoperatie van m’n buik naar het ziekenhuis moest.
Een week van te voren viel er een grote witte envelop op deurmat met het logo van het ziekenhuis en mijn naam.
Nieuwsgierig ritste ik de envelop open en las aandachtig de brief.
In de brief stond belangrijke informatie over de operatie, het tijdstip en de afdeling waar ik die dag welkom was.
En als laatste, helemaal onderaan stond met vetgedrukte letters én onderstreept ‘U dient nuchter te komen’
Toen ik dat las werd ik een beetje onrustig. Ik hou namelijk niet van nuchter.
Als ik ‘sochtends wakker word , wil ik na het douchen meteen ‘ brandstof ik m’n tank gooien’
Waardoor m’n motor start en ik in beweging kom.
Na het eten van een bak yoghurt en een banaan heb ik het idee dat ik weer lééf. En anders niet.
Dan lijkt het of ik stil sta met motorpech en niet vooruit kom.. Zoiets.
“Doe normaal, zegt Lief dan, je hebt tóch je reserves”. En hij schud dan meewarig zijn hoofd. Over nuchter gesproken!
Hij kent dat gevoel van brandstof en een lege tank niet en fronst zijn wenkbrauwen als ik praat over een lage bloedsuikerspiegel.
Typisch vrouwendingentje, denk ik dan maar.
Maar het mócht niet. Een gezellig ontbijtje voor de operatie. Van de zusters. En da’s best een dingetje voor mij.
Dat verplichtte vasten voor een ochtendje voor het goede doel. Noem het gerust een beproeving!

Dus die bewuste ochtend zaten we aan het ontbijt.
Lief met zijn schaaltje yoghurt en een cracker met kaas.
En ik, zónder bord, met voor mij een klein glaasje water.
Het enige wat er in m’n maag zat waren de zenuwen en ik keek chagerijnig naar de overkant van de tafel waar Lief met smaak
zijn schaaltje yoghurt leeg lepelde.
“Mag ik één lepeltje yoghurt van jou? “,smeekte ik op mijn allerliefst.
Lief schudde zijn hoofd. “Doe het nou niet , dat mág tóch niet “, zei hij streng.
“Gewoon één lepeltje, dat kan bést..”, negeerde ik zijn strenge blik.
Ik liep naar de keuken, pakte een theelepeltje uit de bestekla en nam een hapje van zijn yoghurt.
Meteen voelde ik dat ik groot applaus kreeg van de mannetjes in m’n maag.
Die me uiteraard erg dankbaar waren, want nu konden zij weer aan ’t werk.

In de steriele ziekenhuiskamer stond ze voor ons.
Een tenger verpleegstertje met een dikke vlecht en dito map.
“Voor we u straks gaan opereren neem ik nog even wat vragen met u door, zei ze vriendelijk.
Het was een lijst met zo’n twintig vragen en ik was net trots dat ik ze allemaal bevestigend kon antwoorden toen die ene vraag kwam:
“U bent tóch nuchter, hé?”, zei ze en ze keek vragend mijn kant op.
Ik kniktte voorzichtig, maar voelde me een leugenaar.
“Altijd eerlijk zijn, druktte mijn moeder vroeger op m’n hart, dat duurt het langst!”
Haar tekst galmde op dat moment in m’n oren. En dus besloot ik met lichte schroom haar de waarheid te vertellen.
Schuldbewust haalde ik mijn schouders op. “Nou ja, zei ik zachtjes, één theelepeltje yoghurt dan…”
Het zustertje keek me aan alsof ik haar zojuist had bekend dat ik een moord had gepleegd.
“Een theelepeltje yoghurt??, reageerde ze geschrokken. Ze lag haar map neer en het was even stil.
“Een theelepeltje maar, hoor, probeerde ik haar nog gerust te stellen, maar het hielp niet .
“U moet écht nuchter zijn, zei ze. Ze bladerde zenuwachtig in haar map.
“Ik moet echt even de operatiekamer hiervan op de hoogte brengen”.
Verbijsterd zat ik in mijn stoel en keek met een schalkse blik naar Lief.
“Ik zei het tóch! ,sistte hij. Beschaamd keek ik naar beneden.
Nou, dat eerlijkheid heel lang kan duren, daar had mama geen woord aan gelogen!
Voor mijn gevoel had het zustertje het hele ziekenhuis ingelicht over mijn wandaden, toen ze terug kwam.
En dat was niet het enige.
“We moeten u operatie verschuiven, zei ze, tot dat de yoghurt uit uw maag is verdwenen”
De annestesist wil geen risico nemen. U mag hier nog zes uur wachten, we gooien het schema om”
Ik sliktte. Zes uur? Voor één theelepeltje yoghurt? Dit kon niet waar zijn!
Ik wist dat mijn verbrandingssysteem niet zo snel werkt als ik zou wensen, maar zes uur voor één theelepeltje?
“Ga jij maar naar huis, zei ik tegen Lief, toen de zuster haar verhaal had gedaan, ik bel je wel als ik weer op de kamer ben”
Tenslotte kon ik hem na mijn overtreding, ook niet zes uur lang naast me opsluiten in een koude ziekenhuiskamer.
En terwijl ik Lief zag verdwijnen uit de kamer voelde ik me een loser. Wat had ik gedaan?
En waarom had ik mijn overtreding gewoon niet verzwegen?
Nu zat ik nog zes uur langer opgesloten in een koude steriele kamer met een lege maag!
Maar hoe oneerlijk het ook leek, het was m’n eigen schuld.
Ik had de regels overtreden. Omdat ik te nuchter nadacht ,maar niet nuchter wás.
En daar moest ik voor boeten. En flink óók.

Na zes lange uren wachten én een operatie lag ik uiteindelijk weer in de kamer.
“Ben je een beetje wakker? “, hoorde ik een stem.
Het was hetzelfde zustertje. Ze wreef zachtjes over m’n wang.
“De operatie is geslaagd, hoor, zei ze lief
Ik keek haar duf aan en zuchtte. “Ik voel me misselijk, zei ik en sloot m’n ogen.
M’n lichaam voelde slap en het felle licht in de ziekenhuiskamer deed pijn aan m’n ogen.
“Ik haal wel even een bakje”, zei ze en ze wilde weg lopen.
“Ik wil liever wat eten, eigenlijk” zei ik, en trok zachtjes aan haar schort terwijl ik haar wazig aankeek.
Ik hoefde niet te braken, ik wilde gewoon eten! Dan zou ik zo weer de oude zijn.
Het zustertje knikte. ” Ik zal een beschuitje jam voor je brengen”, beloofde ze.
En geloof het of niet, na dat beschuitje begon ik weer te leven.
Ik ging voorzichtig rechtop zitten en keek recht in het bezorgde gezicht van m’n overbuurvrouw.
“Gaat het een beetje,kind ? “klonk het van de overkant.
Ik kniktte.”Steeds beter!”, stelde ik haar gerust.
“Je krijgt gelukkig weer meer kleur op je wangen, schelde haar stem, je zág daarstraks net zo wit als je laken.”
Ik glimlachtte flauwtjes.
Na een tijdje kwam het zustertje vragen of ze Lief mocht bellen om mij te komen halen.
“Graag, zei ik bijna smekend.
Ik wilde naar huis. Wég uit dat nare ziekenhuis. Gewoon naar m’n eigen omgeving.
Waar warme koffie was en waar ik wél gewoon mocht eten.
Om daarna weer heel snel op te knappen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s